افتاده ام که خاک مرا زیر پا کنی

روح مرا ز قیتک مویت رها کنی

من آنچنان خراب تو هستم که باز هم

با یک نگاه خسته مرا جابجا کنی

آماده ام که خنده ی تو شاعرم کند

آماده ام گریه ی مرگ مرا  کنی

دیوار های شهر به پا ایستاده اند

تا یک نماز عشق دیگر اقتدا کنی

این ساده گی شاعر دیوانه ی تو است

جان می دهد اگر تو به او یک نگا کنی